Ríluachmhar

via Mise Áine by Mise Áine on 1/3/11
Lá Nollag a tháinig an glaoch, um thráthnóna. Bhíomar inár suí sa chistin, bricfeasta deireanach ite againn, na bronntanais uilig oscailte.

D’aithin mé an guth ar an nguthán ar an bpointe. Cara m’iníne a bhí ann, cailín atá ag obair san India i láthair na huaire, cailín a shuigh go mion minic chun boird leis an gclann a bhí ina suí chun boird an mhaidin sin.

‘Happy Christmas!’ arsa sí go gliondrach, cé gur airigh mé uaigneas an deoraí ina beannacht.

‘It’s evening time here…’ a dúirt sí, '...and I was standing by the banks of the Ganges, thinking of you all, so I just lit a candle, and sent it floating down the river, for all of you today.’

Shamhlaigh mé an cailín álainn sin, í na mílte míle óna baile dúchais, í ina seasamh taobh leis an nGanges ag cuimhneamh orainne, í ag lasadh coinnle dúinn agus á cur, le cion, ag snámh ar abhainn i bhfad i gcéin.

Agus mé ag breathnú amach ar an abhainn a ritheann ar chúl tí s’againne, is é an smaoineamh a rith liom agus mé ag éisteacht léi ar an bhfón, ná gurbh álainn amach is amach, agus gur ríluachmhar, an bronntanas a thug sí dúinn an mhaidin úd.

Ríluachmhar

Lá Nollag a tháinig an glaoch, um thráthnóna. Bhíomar inár suí sa chistin, bricfeasta deireanach ite againn, na bronntanais uilig oscailte.

D’aithin mé an guth ar an nguthán ar an bpointe. Cara m’iníne a bhí ann, cailín atá ag obair san India i láthair na huaire, cailín a shuigh go mion minic chun boird leis an gclann a bhí ina suí chun boird an mhaidin sin.

‘Happy Christmas!’ arsa sí go gliondrach, cé gur airigh mé uaigneas an deoraí ina beannacht.

‘It’s evening time here…’ a dúirt sí, '...and I was standing by the banks of the Ganges, thinking of you all, so I just lit a candle, and sent it floating down the river, for all of you today.’

Shamhlaigh mé an cailín álainn sin, í na mílte míle óna baile dúchais, í ina seasamh taobh leis an nGanges ag cuimhneamh orainne, í ag lasadh coinnle dúinn agus á cur, le cion, ag snámh ar abhainn i bhfad i gcéin.

Agus mé ag breathnú amach ar an abhainn a ritheann ar chúl tí s’againne, is é an smaoineamh a rith liom agus mé ag éisteacht léi ar an bhfón, ná gurbh álainn amach is amach, agus gur ríluachmhar, an bronntanas a thug sí dúinn an mhaidin úd.
.

Lá an Altaithe

Daoibhse thall i Meiriceá, sibhse a thugann cuairt rialta ar mo bhlag, tá súil agam go bhfuil a fhios agaibh go mbíonn fearadh na fáilte romhaibh i gcónaí, agus buíochas uaim as bhur gcuideachta.

Tá súil agam go mbeidh Lá an Altaithe faoi shéan agus faoi mhaise agaibh, go mbeidh sibh uile i gcuideachta bhur muintire, agus i gcuideachta bhur gcairde, agus go mbainfidh sibh sult as an lá mór seo a bhíonn agaibh thall.

Síocháin libh, agus sonas oraibh, a chairde!
.

Neamhláithreacht

‘sílim gur fearr scríobh nuair a bhuaileann an tinfeadh tú, seachas mothú go bhfuil dualgas ort a bheith ag blagadóireacht.’

Focail chiallmhara ó Aonghus, focail a roinn sé le Scott, ar fhilleadh dó inné.

‘Bhfuil tú alright?’ a d’fhiafraigh mo chara díom ar an bhfón inné, ó tharla gan focal léite aici uaim, ar mo bhlag, le beagnach seachtain anuas. M’fhreagra, ó tholg na tuirse, áit a mbím ó am go chéile, le bliain anuas, ‘Níl a dhath cearr liom, ach easpa fuinnimh, a chara!’

Agus, sin mar a bhíonn an saol liom, a léitheoirí. Bíonn praghas le híoc ar ragaireacht, go háirithe don té atá, fós faraor, ar bhóthar an bhisigh, agus d’fhág mise cuid mhór de m’fhuinneamh i gCill Airne!

Dá thoradh sin, fiú agus an tinfeadh úd, a luaigh Aonghus, do mo bhualadh, arís is arís eile, leis an mbata seo, agus leis an gceann seo agus seo, agus fiú leis an gceann seo, mar shampla, bíonn orm tús áite a thabhairt do dhualgais eile an lae, agus m’fhuinneamh luachmhar a roinnt go cúramach, rud a fhágann an blag bocht díomhaoin, cé nach bhfuilim féin díomhaoin, ná tinn, an dtuigeann sibh.

Agus sin an rud a thaitníonn liomsa faoin mblagáil. Ní dualgas atá ann domsa, ach pléisiúr. Go mba hamhlaidh do mo chomhbhlagálaithe, agus do na léitheoirí a roinneann a gcuid ama luachmhair linn.

Agus, nach deas an rud an cara a thugann neamhláithreacht faoi deara? Nár laga a gCé a gcairdeas.
.

Torthaí agus Toradh

Seans nach mbeidh deis agam labhairt libh arís go ceann seachtaine, nó mar sin, a léitheoirí. Tá cuairteoirí ag teacht ar ball, agus ansin tá an tOireachtas do mo mhealladh ó dheas.

An méid sin ráite, b’fhéidir go mbuailfeadh fonn rámhaille mé am éigin idir an dá linn, agus ní bheadh de rogha agam ansin ach an rámhaille sin a roinnt libh. Tuigeann sibh féin an chraic.

Pé scéal é, bhí mé ag réiteach an dinnéir ar ball, agus thug mé faoi deara dathanna áille na nglasraí, agus chinn mé an ‘aghaidh’ bheag thuas a dhéanamh daoibh. Ceann don tSamhain atá ann, an dtuigeann sibh. Anois, ná habair nach mbíonn sibh i mo smaointe agam!

Mo chuimhne, nach suimiúil go dtugtar glasraí orthu, agus an oiread sin dathanna éagsúla ar thorthaí Ollmháthair na Cruinne? B’fhéidir go bhfuil freagra na faidhbe glaise le fáil áit éigin ar shuíomh Dennis s’againne, anseo abair.

Ar aon nós, tá toradh mo chuid oibre féin inniu le feiceáil thíos.

Thuas, an mhias ar a dtugaim féin 'Córn agus Cóilis Bácáilte', le córn, cóilis, scailliúin, anlann Tabasco, cáis agus crème fraiche. Thíos, ábhar na méise ar a dtugaim féin Lasagne Bó Chaillte.

Bainigí sult as an deireadh seachtaine, a chairde. Beidh mé ar ais libh go luath, ach deis a fháil.

.

Múnlóir na nÍomhánna

I láthair na huaire, tá taispeántas ealaíne ar siúl sa Stronach Gallery i gCasla i nGaillimh, taispeántas ar a dtugtar an Western Seaboard.

I measc na n-ealaíontóirí, Rosemary Carr, Alina Maksimenko, Jemima Maxwell, Declan O'Connor, Julia Roddy, Vasil Tatarskiy agus Pádraic Reaney, tá ealaín le mo chara, Nuala Nic Con Iomaire, bean álainn a d’imigh uainn, ar shlí na fírinne, cúpla mí ó shin.

Tá an chéad cheann léi anseo, faoi Current Exhibition. Tá dhá cheann déag san iomlán ó Nuala, an chuid eile ó na healaíontóirí eile. Beidh an taispeántas ar siúl go dtí an 9 Deireadh Fómhair.

‘Criadóir an cheoil,
múnlóir na n-íomhánna,
chuala mé do dhán
ag seinm i do shamhlaoidí,
a Nuala.’
.

Cá Bhfuil Mé?

San áit seo, táim i mo shuí go ceochánta faoin gclúid, tá leaba bhrothallach agam, tá caoi mhaith orm, táim ar mo chompóirt, táim cluthmhar anseo, táim ar mo chraoibhín, ar mo chúilín seamhrach, ar mo thúilín tseabhrach, faoi dhídean dheas mhothallach, tá saol sámh agam, tá sáimhríocht anseo, tá saoráid mhór agam, táim i nead sheascair, táim ar mo shocracht, táim chomh té le luichín i stáca.

Tearmann teochroíoch, crios cluthar, ciorcal cosantach, dídean dhíonach? Céard a thabharfá féin ar an áit sin ina bhfuilim anois?
.

Nuala Nic Con Iomaire

Casadh Nuala orm ag Oireachtas na Samhna i Leitir Ceanainn anuraidh. Bhí a fear uasal, Pádraic, tar éis é féin a chur in aithne dom, ó tharla é léite aige, ar mo bhlag, go mbeinn ann.

Bhíomar ag fanacht le Nuala, aghaidh againn beirt i dtreo an dorais, le go mbeadh muid in ann í a fheiceáil ag teacht.

‘Coiscéimeanna éadroma
ag foluain go réidh,
gan gá le deifir ar an té
nach bhfuil ceangailte ag am.’

Agus í ag siúl inár dtreo, chonaic mé a ‘gile’, agus bhí a fhios agam, ar an bpointe, go raibh duine álainn ag teacht i mo chuideachta. Beagnach bliain is an t-am seo a thit an radharc sin ar mo shúile, agus tá sé fós soiléir ar shúile m’aigne; a háilleacht saolta spioradálta fós liom.

‘Síocháin ag siúl
faoi ghile na n-aingeal,
solas an tséada
ag lonrú ‘is ag leathadh
a gathanna grá
ar an gcuideachta.’

Inár suí le chéile ag comhrá, labhraíomar ar nithe an tsaoil, amhail is go raibh aithne shaoil againn ar a chéile cheana. Agus nithe sin an tsaoil á gcur trí chéile againn, thug mé faoi deara go gclaonadh Nuala a cloigeann rud beag, sula labhródh sí ar ábhar; a súile ar thóir eolais, shílfeá, eolas saolta agus spioradálta a fuair sí áit éigin taobh amuigh, nó taobh istigh, di féin, sular dhúirt sí focal.

‘Tuiscint an todhchaí
á lorg sa spás
os comhair a súile
ar thóir freagra ón bhFaisnéis
sular roinn sí rann.’

Ansin, nuair a labhair sí, chuala mé, agus chonaic mé, na focail uaithi. Bhí a lámha ag labhairt liom, freisin, iad ag bogadh lena briathra, mar a bheadh ealaíontóir ag obair ar chanbhás comhrá, mar a bheadh ceoltóir ag seinm samhlaoidí lena méara.

‘Briathra a béil
á gcuimilt go ciúin
ó bhos go bos,
í ag fuineadh focal
le mothúcháin a méar.’

Chuaigh Nuala i bhfeidhm go mór orm, agus d’airigh mé ceangal léi nach féidir liom a mhíniú, mar nach bhfuil focail ann lena leithéid a mhíniú.

Criadóir an cheoil,
múnlóir na n-íomhánna,
chuala mé do dhán
ag seinm i do shamhlaoidí,
a Nuala.

Ar m’fhilleadh abhaile dom go Bun Cranncha an oíche sin, scríobh mé an dán thuas, Oireachtas, i gcuimhne ar an am sin léi.

Mí ó shin, léigh mé an dán ag sochraid Nuala i séipéal Leitir Móir. Ní raibh sí ach 42 bliain d’aois. Beidh a ‘gile’ liom ar feadh mo shaoil.

*********************

Is i mBaile Átha Cliath a tógadh Nuala. Liam agus Bairbre a hathair agus a máthair, le deirfiúr amháin aici, Máirín, agus ceathrar deartháireacha, Máirtín, Colm, Ruairí, agus Darach.

Rinne sí Gaeilge agus Fraincis mar ábhair bhunchéime in UCD agus, tar éis di iarchéim a bhaint amach sa Fhraincis, chaith sí seal ag obair sa Bhruiséil.

Ar fhilleadh di go hÉirinn i 1995, chuaigh sí ag teagasc le Fiontar. Thosaigh sí ag obair, mar chigire le Fraincis agus Gaeilge, leis an Roinn Oideachais i 1998.

Idir 2002 agus 2007, ghlac sí sos gairme, agus chuaigh sí i mbun togra ealaíne leis An Béal Binn i mBré. Scríobh, agus chóirigh, sí drámaí don stáitse agus don raidió, agus bhí sí mar eagarthóir ar an dá eagrán den iris Blaiseadh, iris a d’fhoilsigh Coiscéim.

Sheinn sí an veidhlín, agus b’ealaíontóir í. Bhí cónaí uirthi ar an gCeathrú Rua lena fear, Pádraic, agus lena n-iníon, Iseult.

Faoi chúram Oispís na Gaillimhe, fuair sí bás go suaimhneach sa bhaile ar an gCeathrú Rua ar an 16 Iúil 2010.

Suaimhneas síoraí dá hanam álainn.
.

I gCuideachta Cairde

An tseachtain seo caite, cuireadh i gcuimhne dom, arís eile, gur féidir pleananna a dhéanamh, ach nach fúinn féin atá sé, shílfeá, an dtiocfaidh na pleananna sin chun críche nó nach dtiocfaidh.

Bhí sé i gceist agam trí lá a chaitheamh i mBaile Átha Cliath ag fámaireacht, agus ar m’fhilleadh dom, bhí sé i gceist agam an deireadh seachtaine a chaitheamh i gCeann Scríbe, i gcuideachta mo neachtanna. Ní mar sin a tharla.

Ar an Satharn, bhí mé sa reilig in Eanach Mheáin ag fágáil slán le Bríd Bn. Uí Chonghaile, bean a chaith 87 bliain ar an saol seo. Ar an Luan, bhí mé ar ais arís sa reilig chéanna, ag fágáil slán le Nuala Nic Con Iomaire, bean nach raibh i ndán di ach níos lú ná leath an méid sin ama a chaitheamh anseo linn.

Cé nach raibh aon ghaol agam leo, thaitin an bheirt bhan sin go mór liom. Ba mhaith liom tuilleadh a scríobh fúthu, ach ní anois díreach. Ba mhaith liom am a chaitheamh le mo chuimhní cinn go fóill.

Táim ar ais i nGaillimh arís inniu, ach is sa chathair atáim an geábh seo, le trí lá a chaitheamh i gcuideachta beirt bhan eile, mná a casadh orm os cionn scór bliain ó shin, nuair a thosaigh ár bpáistí ag freastal ar an naíonra céanna.

Chaitheamar cuid den lá inniu ag siúl ar an bpromanád ar Bhóthar na Trá. Bhí an lá go hálainn, bhí an ghrian go hálainn, bhí an fharraige go hálainn. Shuíomar seal ansin, i gciúnas agus i suaimhneas an chairdis, an triúr againn ag breathnú ar áilleacht an domhain os ár gcomhair.

Is ar Bhríd agus ar Nuala a bhí mo chuimhneamh nuair a chonaic mé an áilleacht sin.
.

Bantiománaithe

Tharla sé go raibh mé i nDoire inniu le cara liom, ar bhean í. Ise a bhí ag tiomáint, agus is gníomh é a dhéanann sí le hábaltacht, gan strus, gan stró, mar a dhéanann formhór na mban ar m’aithne.

Ach, tá mná ann agus cuireann sé ionadh orm gur éirigh leo ceadúnas tiomána a fháil ar chor ar bith, agus chonaic mé beirt acu sin inniu, in action, mar a déarfá.

Bhí mé i gcarrchlós an Foyleside, i mo shuí ar ais i gcarr mo chara, carr a pháirceáil sí ann ní ba luaithe sa lá. Bhí an áit lán go doras an t-am sin, mar sin fein d'éirigh léi spás páirceála folamh a fháil, ach ar éigean. Caithfidh mé a rá, fiú agus é deacair orainn theacht ar spás folamh, go raibh áthas orm an áit a fheiceáil chomh gnóthach sin. B’fhéidir go bhfuil an cúlú ag going forward arís.

Ar aon nós, ar fhilleadh dúinn ar an gcarr, bhí dhá spás páirceála fholmha taobh le carr s’againne, rud nach raibh ann ní ba luaithe. Bhíomar ar tí tarraingt amach, nuair a thugamar faoi deara carr ag teacht inár dtreo, carr nach raibh ag tabhairt aird dá laghad ar threo na saighead, saigheada a bhí le feiceáil go soiléir, agus saigheada a thug le fios nach raibh ach treo amháin le tiomáint, agus ní sa treo sin a bhí an carr ag dul, go deimhin.

Mar a thuigfeá, ní raibh mo chara ag iarraidh go ndéanfaí damáiste dá carr, agus níor bhog sí, ach lig sí don charr fánach a bhealach a dhéanamh tharainn, rud a rinne an bhantiománaí neamhairdiúil, agus isteach léi sa dá spás fholmha taobh linn. Sea. Sa dá spás, a léitheoirí.

Chaith sí cúig nóiméad eile ag manoeuveráil a cairr, isteach ‘s amach, suas ‘s síos, anonn ‘s anall, ach fós ní dhearna sí aon mhaith. Bhí dhá roth an chairr i spás páirceála amháin, agus an dá roth eile sa spás páirceála eile. Ar deireadh, d’éirigh sí as an drochiarracht, agus d’imigh sí léi arís, ar thóir thrí spás fholmha, is dócha.

Bhí mo chara ar tí a carr a bhogadh amach arís, nuair a chonaiceamar bantiománaí eile ag teacht inár dtreo, neamhaird iomlán á dhéanamh aici ar na saigheada bochta, go dtí gur thug sí faoi deara go raibh carr eile ag teacht lom díreach ina treo.

Ba léir dúinne gur baineadh geit aisti, mar a bheadh iontas uirthi go raibh sí as bealach, nó b’fhéidir gur cheap sí gur lá ladies first a bhí ann, agus go raibh an fearthiománaí sa charr eile iontach drochbhéasach ar fad.

Céard a rinne sí? Isteach léi sa dá spás páirceála fholmha taobh linn. Sea. Sa dá spás páirceála, a léitheoirí. Chaith sí cúig nóiméad…
.

Deartháir Mór

Mar a scríobh mé cheana ar an mblag seo ‘Ní dochar an t-aineolaí a chur ar an eolas faoin eolaí.’

Mar aineolach, táim ag foghlaim faoin modh blagála ó lár na bliana seo, nuair a thosaigh mé ar an mblag seo. Mar chuid den fhoghlaim sin, chuir mé StatCounter ar an mblag freisin. Tá sé le feiceáil ag bun an leathanaigh seo, agus thug mé faoi deara inné go ndeachaigh an comhaireamh thar an 10,000.

Anois, ní hé sin le rá go bhfuil 10,000 duine ag teacht agus ag imeacht ón mblag seo, ná baol orthu, ach sin an méid leathanaigh atá léite ar mo bhlag ó thosaigh mé ag rámhaille liom. Agus, tá súil agam gur bhain sibh sult as, cibé sibh féin, nár ghoin mé aon duine agaibh riamh le m’fhocail, ach gur chuidigh m’fhocail libh, ar dhóigh amháin nó ar dhóigh eile. Is mór liom bhur gcuideachta. Go raibh maith agaibh as bheith liom ar mo thuras foghlama.

Níor chuir mé mo Dheartháir Mór, mar a thugaim féin air, i bhfolach, mar is fearr liom a bheith oscailte faoin rud, le go mbeidh na léitheoirí ar an eolas go bhfuil súil á choinneáil ar thrácht an bhlag. Agus, tá sé suimiúil an chaoi a n-oibríonn sé, cé gur dóigh liom nach dtuigeann go leor daoine an easpa príobháide a bhaineann lena leithéid, is cuma cén suíomh idirlín ar a bhfuil a leithéid de ‘invisible web tracker’. Tá neart acu ann.

Agus mé ag teacht i dtaithí ar na ‘trackers’ seo, thug mé cúpla rud faoi deara, agus is fiú sibh a chur ar an eolas fúthu, mar nach ar an suíomh seo amháin atá siad ach, is dóigh liom, ar chuile shuíomh gnó, seans, agus ar chuid mhór suíomhanna pearsanta, fiú mura bhfuil siad le feiceáil. Ar ndóigh, níl ansin ach mo thuairim, agus nílim ach ag foghlaim. Ach seo chugaibh na rudaí a thug mé faoi deara, bíodh mé ceart nó mícheart, agus mé i mbun taighde ar mo Dheartháir Mór féin.

Tá mo chúntóir féin socraithe agam ar ‘pageloads’, sé sin comhairtear na leathanaigh a léitear, sé sin le rá, is féidir le léitheoir amháin theacht ar cuairt chuig mo bhlag agus gan ach leathanach amháin a léamh, ach d’fhéadfadh sé 20 leathanach a léamh i rith na cuairte amháin sin, dá mba mhian leis. Ar an dóigh sin, níl ach duine amháin i gceist leis an gcuairt sin, ach 20 leathanach comhairthe ag mo DM.

Agus insíonn DM dom cé na leathanaigh a léadh, agus cé as ar tháinig an léitheoir, abair, mar shampla, ó shuíomh duine de mo chomhblagálaithe, nó ón Astráil, An Spidéal, an Ghearmáin, Maigh Eo, Talamh an Éisc, Foras na Gaeilge, ranna stáit, Corcaigh, Meiriceá, Irish Times, Baile Átha Cliath, tíortha éagsúla ar fud na hEorpa. contaetha éagsúla ar fud na tíre, agus mar sin de. Ní insíonn sé dom cé hiad na daoine, ach dá mbeadh trácht an léitheora rialta ar an suíomh, tar éis ama, bheadh a fhios agat, b’fhéidir, cén bhlag as ar tháinig sé, agus más leis nó léi an blag sin go pearsanta.

Agus is ansin ba chóir an fhainic a bheith, a léitheoirí, mar is eol don aineolach seo anois, ó tharla mé ag foghlaim liom. Más rud go bhfuilimse in ann an méid sin eolais a fháil mar aineolach, bheadh an duine eolach in ann i bhfad níos mó eolais a fháil, cheapfá?

Mar shampla, más rud go bhfuil tú ag caitheamh vóta ar shuíomh, abair, nó ag fágáil teachtaireacht ar an suíomh sin, agus más rud gur léitheoir rialta tú, seans go bhféadfadh fios a bheith ag úinéir an tsuímh sin cé tú féin, nó, ar a laghad, cé as ar tháinig tú.

Bíonn a fhios agamsa go hiondúil, mar shampla, cé atá ann nuair a fhágann duine de mo chomhbhlagálaithe teachtaireacht ar mo bhlag, cé nach mbeadh le feiceáil ach an t-ainm a úsáideann siad, bíodh sé cumtha nó fíor, mar is iadsan amháin a bheadh in ann a ‘comment –iframe’ féin a oscailt ar a mblagsan. Is dóigh liom go bhféadfaí theacht ar eolas faoin vótálaí ar an gcaoi chéanna, ach nílim cinnte. Is fearr a bheith faireach, mar sin féin, más rud go bhfuil vóta á chaitheamh agat ar aon suíomh, ar fhaitíos.

Ní chomhaireann DM mo chuairteanna féin ar an suíomh, mar go bhfuil sé socraithe agam nach ndéanfaidh sé é sin, le ‘Blocking Cookie’ cliceáilte agam, san áit a deir ‘Don’t log my visits’. Níl a fhios agam an bhfuil sé sin amhlaidh ar aon suíomh eile, ach dá mbeinn ag logáil mo chuairteanna féin, bheadh an figiúr i bhfad níos airde ná 10,000, ó tharla mé ag dul isteach is amach ar an mblag go rialta, ag léamh nó ag scríobh, ag brath ar mo ghiúmar, an dtuigeann sibh.

Is dóigh liom go bhfuil suíomhanna ann nach gcuireann ‘blocking cookie’ mar sin i bhfeidhm, le go gceapfar go bhfuil trácht sa bhreis acu, ach is dóigh liom go mbaineann sé sin le cúrsaí tráchtála, b’fhéidir, le go bhfaighidh siad níos mó comhlachtaí ag fógairt leo, agus ag fáil íocaíocht as dá bharr sin. Níl ansin ach barúil. Más rud nach bhfuil íocaíocht le fáil as, b’fhéidir go bhfuil fáth eile leis. Ní bhaineann sé liom, mar ní dhéanaim é.

Ach, a léitheoirí, is fearr go mbeadh a fhios agaibh céard a dhéantar, nó, ar a laghad, go bhfuil féidearthachtaí ann ar fiú bheith aireach orthu, agus cúramach fúthu, ar mhaithe le do phríobháid féin. Agus níl mise ach ag foghlaim, fós.
.

Lá An Altaithe

Mo bhuíochas do Róislín as an lá seo a chur i gcuimhne dom an tseachtain seo.

Tá a fhios agam go bhfuil sibh ann, i Meiriceá, a thugann cuairt ar mo bhlag go rialta, agus is mór liom bhur gcuideachta.

Tá súil agam go mbeidh Lá an Altaithe faoi shéan agus faoi mhaise agaibh, go mbeidh sibh uile i gcuideachta bhur muintire, agus i gcuideachta bhur gcairde, agus go mbainfidh sibh sult as an lá mór seo a bhíonn agaibh thall.
.

Triail

Táim sa bhaile arís. Go deimhin, táim sa bhaile ó thráthnóna Dé Sathairn, ach ag glacadh rudaí go réidh. Níl aon rogha agam, leis an fhírinne a rá.

Tá mo chloigeann bocht tuirseach, cé go bhfuil mo chorp láidir go maith. Bhí mé in ann siúl go mall réidh maidin Dé Sathairn, mo bhealach a dhéanamh ón leaba san ospidéal go dtí carr an Gharraíodóra gan chuidiú, ach chaith mé an chuid eile den tráthnóna sa leaba i gCeann Scríbe. Tá sé féin ag tabhairt aire mhaith dom, caithfidh mé a rá.

Glacfaidh sé am don ainéistéiseach a bhealach a dhéanamh amach as mo chorp, deirtear liom, agus is é sin atá mo choinneáil siar rud beag. Ach, is cuma. Chuaigh mé ag siúl ar feadh 10 nóiméad inniu, suas agus síos an bóthar taobh amuigh den teach, an ghrian ag soilsiú orm, an ghaoth ag líonadh mo scamhóga le haer úr. Ní airím aon phian, a fhad is nach gcuirim aon bhrú orm féin, rud nach bhfuil ceadaithe go ceann mí nó mar sin, fiú dá mbeadh an fuinneamh agam, rud nach bhfuil fós.

Fiú agus mé slán sa bhaile, bhí mé rud beag brónach, mar sin féin. Tháinig scéal chugam ar maidin, ó mo chara, go bhfuil a fear álainn imithe ar shlí na fírinne. Tá sé ceithre mhí ó chualamar nach raibh fágtha aige ach seal, agus tá an seal sin tagtha chun críche.

Agus, sin an saol, a léitheoirí, chuile dhuine agus a thriail féin rompu. Níl aon ghearán uaim, mar is éasca mo thriail i gcomparáid leis an méid atá ag titim amach i dteach mo chara. Tá cneasú romhamsa, cinnte, ach go bhfóire Cé orainn, nach crua i bhfad an bóthar atá le siúl ag an mbean bhocht sin anois.

Go raibh maith agaibh as na teachtaireachtaí sin uaibh, a fheara. Is mór liom bhur mbeannachtaí uile. Coiscéimeanna beaga uaim go ceann tamaillín, ach beidh mé ar ais ar mo sheanléim gan mhoill. Sin mo ghuí, agus sin mo mhian.
.

Spiorad na Seanórthachta

Coinnigh na smaointe dearfacha sin ag dul, agus beidh laethanta mar seo romhatsa freisin, a léitheoir - má bhíonn an t-ádh leat!
.

Cara de dhíth!

Mar is eol daoibh, táim ag foghlaim liom. Chuile lá, agus mé ag plé leis an idirlíon ar bhealach amháin nó ar bhealach eile, táim ag dul i dtaithí ar shuíomhanna úra an idirlín, rudaí nach raibh trácht ar chor ar bith orthu agus mise ag tógáil mo pháistí, cosúil le Twitter, Bebo, Facebook agus a leithéidí.

Nuair a thosaigh mé ar an mblagáil seo, bhí orm eolas a fháil ó Leabhar na nAmadán agus na nÓinseach le tuiscint a fháil ar an gcraic seo. D’éirigh liom tús a chur le mo bhlag, mar is léir ón bhfianaise os do chomhair, a léitheoir, agus bainim sult as, caithfidh mé a rá. Gurab amhlaidh duit!

Maidir le Bebo agus Twitter, chuaigh mé ag plé leo sin freisin, ar mhaithe le taithí a fháil orthu. Ní féidir liom gan a bheith ag útamáil, an dtuigeann sibh. Cibé scéal é, ní raibh a dhath iontu a choinnigh mo chuid spéise seachránaí ag dul, agus ní bhacaim leo, cé go bhfuil mé cláraithe, creid é nó ná creid. Fuair mé amach, i ndiaidh gach ní, nach gá bheith eolach ar rocket science le do bhealach a dhéanamh timpeall ar na suíomhanna sin. An méid sin foghlamtha agam, d’fhág mé slán acu arís.

Cé go bhfuil go leor daoine ar m’aithne ag plé le Facebook, níor bhac mé leis riamh, go dtí inniu. Sí An Bhean Neamhspleách atá ciontach. Chuir sí an nasc seo chugam, nasc a bhaineann leis na Oilimpeacha Speisialta in Éirinn, agus d’iarr sí orm clárú leo mar ‘cara’ ar an suíomh atá acu ar Facebook anois. "Fadhb ar bith" arsa Áine léi féin. Isteach liom ar Facebook agus táim cláraithe anois, agus Special Olympics Ireland mar chara agam ann.

Isteach leat anseo anois, a léitheoir, agus cláraigh mar chara leis na Oilimpeacha Speisialta, mura miste leat. Ba mhaith leo cairde a fháil, agus ba dheas an rud dá bhfaigheadh.

Tá físeán ann, próifíl an lúthchleasaí, Oliver Doherty, as Inis Eoghain, agus táim chun iarracht a dhéanamh é a íoslódáil anseo daoibh. Má éiríonn le mo chuid útamála, beidh sibh in ann é a fheiceáil ag bun an ailt seo. Mura n-éiríonn, tá sé le fáil ar an suíomh. B’fhiú duit éisteacht leis, má bhíonn deis agat. Scéal álainn.

Tá obair iontach ar bun ag na daoine uile atá ag obair leis na Oilimpeacha Speisialta. Nár dheas do thacaíocht a thaispeáint dóibh inniu, agus an nuacht uatha a scaipeadh, trí chlárú leo mar chara. Maith thú, a chara!
.

An Cnuasach Cuimhní

Taitníonn sé go mór liom nuair a bhíonn cuairteoirí anseo sa teach. Is mór liom cuideachta mo chairde agus mo mhuintir, mo dhream féin. Nuair a bhíonn siad anseo, bíonn comhrá agus craic agam leo i rith an ama, an nasc eadrainn á dhaingniú le téada na gcuimhní cinn.

Agus mé ina gcomhluadar, líontar spás éigin ionam, áit ina mbailítear le chéile an taisce sin ar a dtugaim An Cnuasach Cuimhní. Nuair a theastaíonn uaim athnuachan nó athmhachnamh a dhéanamh ar an gceangal a chum na cuimhní, má bhím uaigneach ina uireasa, isteach liom sa spás sin, osclaím An Cnuasach Cuimhní, agus léim na leathanaigh ar a bhfuil mo thaisce breactha.
.

Beannacht an Lae

Thug cairde m’iníne, An Bhean Neamhspleách, bronntanas álainn dom an tseachtain seo caite, píosa lámhdhéanta ón Wild Goose Studio, leis an bhfocal ‘Beannacht’ scríofa ar iarann teilgthe, agus frámaithe in adhmad.

Tá sé le feiceáil ar an idirlíon anseo, píosaí eile cosúil leis ann freisin. Más bronntanas ‘as Gaeilge’ atá uait do dhuine éigin, b’fhiú duit súil a chaitheamh ar an suíomh sin, a léitheoir.

Tá mo Bheannacht-sa curtha agam ar an mballa, idir dhá réim an staighre, sa chaoi go mbíonn Beannacht romham, os mo chomhair amach, chuile mhaidin agus mé ar mo bhealach chuig gníomhaíochtaí an lae.
.

Beannacht na gCuairteoirí

Tá dream cuairteoirí díreach ar shiúl, agus an teach le réiteach agam anois don chéad dream eile atá ag teacht ar an Satharn. Is mór liom cuideachta mo chuairteoirí, cé nach mbíonn deis agam aon scríbhneoireacht a dhéanamh nuair a bhíonn daoine thart. Bíonn na laethanta leo lán go béal, ag turasóireacht, ag ithe agus ag ól, agus ag comhrá. Is é mo thuairim, cibé faoin scríbhneoireacht, gur fiú am a chaitheamh le daoine, go háirithe leo siúd a chuireann go mór le do shaol.

Feictear dom, agus mé ag comhrá le mo chuairteoirí, daoine atá páirteach i mo shaol cé nach bhfeicim iad go rómhinic, nach mbeadh mo shaol iomlán gan iad. Tá siad sa chúlra go minic, ach is gearr uatha an bóthar a thabharfadh chuig mo thaobh iad dá mbeadh gá leis sin; dá mbeadh tacaíocht uaim, dá mbeadh ócáid le ceiliúradh, dá mbeadh ócáid le cásamh.

Tá siad ag teacht, dream i ndiaidh dreama, ag roinnt aoibhneas mo thí nua liom féin agus leis an nGarraíodóir. Tá chuile chuairt ag cur le stór na gcuimhní cinn. Tá siad ag beannú Ceann Scríbe.

Dán beag uaim:

Ó Theach go Teach

An Seanteach

Ballaí balbha maol
Tais
Ag fágáil slán
Le breacadh na beatha
Agus téagar na dúigh dofheicthe
A scríobh scéalta na staire
Ó thaisce an teaghlaigh
A chum na cuimhní cinn
A bhéarfaidh siad leo

An Teach Nua

Ballaí balbha réidh
Tirim
Ag feitheamh
Le breacadh na beatha
Agus taise na dúigh dofheicthe
A scríobhfaidh scéalta an todhchaí
Ó thaisce an teaghlaigh
A chumfaidh na cuimhní cinn
A bhéarfaidh siad leo
.

An Lá is Sona

An raibh a fhios agaibh, a léitheoirí, gurb é inniu an Lá is Sona den bhliain? Sea. Inniu. An 19ú Meitheamh. Ach ní mise atá á mhaíomh seo, ach an Dr. Cliff Arnall, síceolaí, agus léachtóir in Ollscoil Caerdydd, in alt leis atá sna páipéir éagsúla inniu.

Dar leis an Dr. Arnall, bá chóir dúinn neamhaird a thabhairt ar an ngéarchor creidmheasa mar go bhfuil an sonas le fáil sna rudaí sin atá saor in aisce. Agus an fhoirmle atá aige dúinn, le go mbeimid in ann a theacht ar an sonas seo? Iontach simplí ar fad:

O + (N x S) + Cpm/T + He

Anois, céard a déarfá le Gaillimh! Ar fhaitíos nach bhfuil sé inscríofa ar bhur n-inchinní cheana, nó nach bhfuil sé ar eolas go nádúrtha agaibh, mar a bheadh ag léitheoirí rialta an bhlag seo, táim cinnte, seo chugaibh luachanna na litreacha éagsúla sin:

O = being outdoors and outdoor activity
N = nature
S = social interaction
Cpm = memories of childhood summers and other positive thoughts
T = temperature
He = excitement about holidays

Agus tá ciall sa mhéid atá le rá aige, dá mbeadh daoine ciallmhara ag éisteacht leis. Dar leis, is féidir leat siúl amuigh faoin tuath, mar shampla, saor in aisce, i gcomhluadar do ghrá geal nó i gcomhluadar daoine atá mór leat, agus ní ag caint ar airde atáim, a léitheoirí. Is cuma cén airde iad, ceapaim, a fhad is gur maith leatsa iad, agus gur maith leosan tusa, is dócha. Chuideodh sé dá mbeadh sibh mór lena chéile, creidim.

Ach, táim ag imeacht den chosán rud beag. Ar ais linn ag an bhfoirmle sin. Sea. Is amhlaidh is fearr é, agus tú amuigh ag siúl, an aimsir a bheith go maith. Ní haon rud sona é má bhíonn sé ag stealladh báistí, toirneach agus tintreach ag teacht sa mhullach ort féin agus ar do ghrá geal, nó ar cibé duine atá in éineacht leat. Ní bheidís pioc sásta, cheapainn féin, agus ní chuirfeadh sé leis an atmaisféar, ná leis an bhfoirmle, ar chor ar bith. Ní chuirfeadh. Go deimhin, chreidfinn féin go mbeadh sé ina raic eadraibh. Diabhal maitheas a bheadh san ‘social interaction’ ansin, agus an nádúr bhur mbualadh lena slat fhíochmhar. Bheadh deireadh leis an ‘outdoor activity’ idir tú féin agus do ghrá geal, ar aon nós. Bí cinnte de sin.

Ach, d’fhéadfadh sibh labhairt faoi bhur gcuimhní cinn, agus sibh ag siúl libh, aghaidh á thabhairt agaibh ar an deireadh seachtaine mar go bhfuil bhur bpá in bhur bpócaí, nó in bhur málaí más mná sibh, nó fir ar fearr leo málaí, agus sibh ag roinnt pleananna bhur laethanta saoire lena chéile.

Céard? Níl aon jab agat! Ní bhfuair tú pá ar bith ó thosaigh an géarchor creidmheasa! Agus ní féidir leat jab a fháil in aon áit! Agus ní hiad do laethanta saoire an chloch is mó ar do phaidrín, ach d’fhiacha! Oh, gabh mo leithscéal. Níor thuig mé é sin. Ní síceolaí mé, an dtuigeann tú.
.

Spíonta!

Ní liom féin m’am na laethanta seo, agus airím uaim mo ríomhaire agus mo pheann. Táimid ag bogadh go Ceann Scríbe amárach agus tá míle rud fós le déanamh. Nílim ag gearán. Fiú dá mbeadh fonn orm sin a dhéanamh, níl an fuinneamh agam. Ach níl an fonn orm. Tá an t-ádh orm go bhfuil an deis agam teach nua a bheith agam agus an tír sa phraiseach ina bhfuil sí, agus is maith atá a fhios agam é. Mar sin, cé go bhfuilim spíonta, táim meabhrach ar na beannachtaí uile atá i mo shaol.

Chaith mé dhá lá as baile ag sochraid i nGaillimh. Bhí mé san áit ba chóir dom a bheith nuair atá cara faoi bhrón – lena taobh. Ar ndóigh, cuireann an bás tobann duine ag meabhrú, agus rinne mé neart de sin. Roinnfidh mé na smaointe sin libh, a léitheoirí, chomh luath in Éirinn agus a bheas deis agam mo scíth a ligean saor.
.