Ceilteach

Ar maidin, nuair a d’oscail mé na dallóga, ní fhaca mo shúile na nithe ab iondúil leo a fheiceáil. Ní raibh romham ach ceo, ceo, agus tuilleadh ceo.

Ó am go chéile, chonaic mé carr, nó veain, nó leoraí. Tá na tiománaithe á dtiomáint go mall ciallmhar tríd an gceo, iad ag dul go deas réidh, ar fhaitíos na bhfaitíos.. Cén mhaith an bhuile bhóthair ar lá ceilteach an cheo. Nach bhfuil gach tiománaí sa bhád céanna, na laethanta ceomhara ceilteacha seo.

Tá droichead rompu, tá a fhios agam an méid sin, ach ní féidir liom an droichead a fheiceáil ón bhfuinneog thuas staighre. Téim síos staighre.

Anois, tá an droichead le feiceáil agam ó fhuinneog na cistine. Tá na carranna, na veaineanna, na leoraithe, ag trasnú. Níl a fhios agam cá bhfuil a dtriail. Beidh cuid acu ag dul in aghaidh an aird, gan dabht. Go dtuga a gCé slán iad ón aimsir cheilteach.

Feicim fir agus mná ag dul trasna an droichid. Tá a gcloigne cromtha acu, iad cúramach ag siúl, súile dírithe acu ar an gcosán rompu, ar fhaitíos aon cheo ceilte uatha ag an gceo. Tá faitíos orthu go dtitfidh siad, is dócha. Sa dallcheo, is fearr a bheith faireach ar na nithe ceilte.

Ar ndóigh, níl a fhios ag aon duine againn céard atá ceilte orainn ar maidin. Ach, tá a fhios againn go bhfuil an ceo ag ceilt uainn cianradharc na maidine. Ní féidir an ghrian, an fharraige, na crainn, nó fiú na cnoic i bhfad uainn a fheiceáil.

Mar sin féin, tá a fhios againn go bhfuil siad ann. Agus beidh áilleacht na tíre le feiceáil againn arís. Nuair a scaipfidh an ceo.
.

Íomhánna An Lae

Báid ar Loch Coirib in Áth Cinn ar maidin.

Báid ar Loch Ceara i Maigh Eo tráthnóna.

An Garraíodóir ar an mbóthar go Moore Hall.

Chaitheamar seal ag Caisleán Cheapach Corcóige...

...ag freastal ar Scoil Seabhcóireachta ann...

...áit a ndeachaigh mé ar Hawk Walk leis an seabhac 'Uisce', muid faoi chúram Aoife álainn, Gaeilgeoir as Baile Átha Cliath, bean chumasach chairdiúil atá ag obair sa scoil ann.

Tráthnóna aoibhinn agam féin agus ag an nGarraíodóir ina gcuideachta, eisean ag siúl leis an seabhac, Milly, mise ag siúl le Uisce.

Garraí Gosh!

Ionad na gCuairteoirí i bPáirc Náisiúnta Ghleann Bheithe, áit ina raibh mé féin agus cara liom inniu. Nach fánach an áit a d'fheicfeá gáirdín!


Tógadh an caisleán sa pháirc idir 1870 and 1873.

Cé go raibh bus ar fáil, shiúlamar ó ionad na gcuairteoirí chuig an gcaisleán, achar 4km; an loch álainn, Loch Bheithe, ar thaobh na láimhe deise dínn ar feadh na súilóide. Thóg mé an pictiúr thuas agus mé istigh sa gharraí daingean ann.


Cuireadh an crann casta éagsúil seo sa pháirc timpeall 1900. Crítómeiarach Seapáine 'Elegans' a thugtar air. Tháinig crainn mar é, ón tSeapáin, isteach go gáirdíní na hEorpa sa bhliain 1861. Fásann an stoc go lúbach, agus bíonn dath umha/corcra ar an duilleoga san fhómhar.

Radharc eile ón ngarraí daingean. Tá sé os cionn céad bliain ó cruthaíodh na gáirdíní ann.

Bhain mé an-sult as mo chuairt, cé nár éirigh liom mo chumarsáid a dhéanamh as Gaeilge ann, ó tharla gan Gaeilge ag na daoine a bhí ag obair ann inniu, feictear dom. Ní raibh Gaeilge ar a gcumas acu siúd lenar labhair mise, ar aon nós. Chuir sé sin iontas orm, caithfidh mé a rá, ó tharla an áit béal dorais le Gaeltacht Ghaoth Dobhair.

Bhfuil a fhios agaibh, a léitheoirí, ach táim amhrasach anocht faoi thodhchaí na Gaeilge sa tír seo. Shílfeá nach mbeadh sé deacair ar rialtas na tíre ar a laghad duine amháin le Gaeilge a fhostú, in achan seirbhís phoiblí sa tír seo?

.

Stop...

...agus breathnaigh ar an áilleacht a bhí le feiceáil taobh amuigh de Cheann Scríbe oíche Dé hAoine.

.

Dul Faoi na Gréine...

...ar Loch Súilí i mBun Cranncha aréir.
.

Ar Camchuairt

Chuaigh mé féin agus Bean an tSléibhe go Gaoth Dobhair inniu. Stopamar anseo agus ansiúd.

Seo chugaibh cuid de radhairc áille an chontae seo, Dún na nGall, grianghraif a ghlac mé agus muid ar bhóthar na camchuairte.

Gleann Nimhe ar an mbóthar go Dún Lúiche


Fothraigh na seaneaglaise i nGleann Nimhe


Gleann Bheatha


An Earagail


An Earagail ó óstán An Chúirt


Bhí béile blasta againn san óstán, taitneamh na gréine ag cur go mór leis an taitneamh a bhaineamar féin as an lá.
.

Cód na gCnaipí

Is iondúil nach mbíonn a fhios agam céard atá ‘cool’ na laethanta seo. Mar sin féin, thug mé faoi deara, agus mé sa phríomhchathair ag an deireadh seachtaine, go bhfuil nós nua tagtha i bhfaisean, agus is iad na buachaillí atá páirteach ann, feictear dom.

Caitheann siad geansaithe v-mhuiníl, rud nach bhfuil neamhghnách, cloisim uait, ach más rud go bhfuil tú ag iarraidh bheith ‘cool’ agus i bhfaisean, agus más rud go bhfuil tú idir 7 agus 13 bliain d’aois, caithfidh an v-mhuiníl ort bheith bán agus, beagán cosúil leis an gceann bán anseo, ach le dath éagsúil ar imeall an mhuiníl, agus dath eile, nach ionann agus dath an mhuiníl, ar imeall na muinchillí. An bhfuil bhur dtuiscint liom fós, a léitheoirí?

Maith sibh! Anois, ‘sé mo thuiscint go mbíonn, ag na buachaillí óga atá ‘with it’, mar a déarfá, go mbíonn dhá chnaipe ar a ngeansaí, ach le bheith iontach cool ar fad, is fearr trí chnaipe a bheith ar an ngeansaí, an dtuigeann sibh. Tá na nithe seo iontach tábhachtach. Níl idir an ‘cool’ agus an ‘iontach cool’ ach cnaipe amháin, deirtear liom.

Go deimhin, tá buachaillí móra ann, agus níl siad ‘with it’ in amanna, shílfeá. B'fhéidir nach dtuigeann siad cód na gcnaipí...
.

Macasamhail

Is cuma, ar bhealach, cén t-ábhar a bhí faoi chaibidil ag Sepp Blatter, ach bhí rud éigin faoin óráid sin uaidh nár thaitin liom, agus ní bhaineann sé leis an ábhar amháin.

Bhí sé, shílfeá, ag iarraidh ceap magaidh a dhéanamh den FAI - rud nach bhfuil gá leis, mar tá sé léite agam ó am go chéile, bíodh sé fíor nó ná bíodh, go bhfuil daoine áirithe den bharúil go bhfuil an FAI breá ábalta é sin a dhéanamh as a stuaim féin – ach ní bhaineann sé sin leis an alt seo uaim.

Creidim féin go ndearna foireann s’againne jab maith, ach tá an jab sin críochnaithe anois, an geábh seo. Fiú mura dtaitníonn an toradh liom, ár seans sa Chorn Domhanda sciobtha uainn ag an lámh in uachtar, is léir go gcaithfear cloí leis na rialacha mar atá siad, bíodh siad ceart nó mícheart. Agus sin sin, mar a deirtear.

Ach, ar ais ag an óráid sin, a léitheoirí. Cheap mé, agus níl anseo ach mo bharúil féin, go raibh rud éigin sotalach tarcaisneach magúil agus, dá bhrí sin, míghairmiúil, ag baint leis an gcaoi ar láimhseáil Sepp an t-agallamh seo, agus sin é an rud nár thaitin liom.

Ní maith liom é nuair a bhíonn duine ar bith, is cuma cén t-eagras/ eaglais/cumann/comhairle/comhlacht lena mbaineann sé, ag tagairt do rialacha, bíodh na rialacha ‘124 years old’ nó níos mó, mar a bheadh sé de cheart acu na rialacha sin a choinneáil i bhfeidhm, nó a bhrú ar a lucht leanúna, nuair is léir go bhfuil rud éigin nach bhfuil baileach féaráilte ná cothrom faoi na rialacha sin.

Agus tá sé míle uair níos measa nuair a chosnaíonn eagras/eaglais/cumann/comhlacht na rialacha sin le neamhaird shotalach tharcaisneach stálaithe.
.

Agus saor sinn ó...

Is maith le daoine rialtacht. Tá nósanna acu, bealaí ina ndéanann siad rudaí ar an gcaoi chéanna, lá i ndiaidh lae. Ar ndóigh, ní bhíonn an dara rogha ag an bhformhór againn. Bíonn orainn éirí ag am ar leith, bheith ag obair ag am ar leith, bheith sa bhaile ag am ar leith, agus mar sin de...

Ach cén fáth an nós sin a bhíonn ag daoine maidir le, abair, cathaoir ar leith a bheith acu sa bhaile, áit ar leith acu le suí ag an mbord sa bhaile, laethanta ar leith acu le jabanna éagsúla a dhéanamh timpeall an tí agus ar uile? An gcuireann a leithéid d’iompraíocht brú ar dhaoine, iad i gcónaí faoi thionchar an chloig agus na nósúlachta, iad de shíor ag siúl ar an mbóthar atá díreach; bóthar gan chor, gan cham?

Is iomaí duine a bhaineann sult agus tairbhe as an nósmhaireacht sin, daoine ar fearr leo rialtacht a bheith i bhfeidhm ina saol. Ach ní bhíonn slí an tsaoil gan chor, gan cham, agus ní bhíonn aon turas uirthi gan chroitheadh, gan chonstaic.

Meas tú nárbh fhearr dúinn mírialtacht de shaghas éigin a bheith inár saol, ó am go chéile…suí in áit dhifriúil le go mbeidh radhairc eile le feiceáil, agus ligean a thabhairt don lá le go mbeidh muid féin ar ligean leis.
.

Daidí na Nollag agus Donegal’s Lapland

Nuair a bhíonn cuairteoirí anseo liom, agus fonn turasóireachta orthu, bíonn mise mar thiománaí acu, le deis a thabhairt dóibh na radhairc a fheiceáil gan anró siúil, stró ná strus a chur orthu féin. Tá na gardaí thart anseo rud beag ait, an dtuigeann sibh, agus cibé faoi na radhairc, is fearr leo é nuair a choinníonn tiománaí a shúile ar an mbóthar. Sea.

Bím i gcónaí réidh le turasóireacht a dhéanamh áit ar bith sa tír seo, go háirithe más áit í nach bhfaca mé cheana. Tá radhairc Inis Eoghain feicthe go mion minic agam le mo chuairteoirí, áiteanna cosúil le Dún Fhraoigh agus Doagh Famine Village i gcónaí ar mo chúrsa taistil leo.

Tógann Daidí na Nollag an Doagh Famine Village ar cíos chuile bhliain, díreach roimh an Nollaig, agus de réir na dtuairiscí uile atá cloiste agam faoi, níl a mhacasamhail le fáil in aon áit eile. Santa’s Island, chan Daidí na Nollag. Bíonn Daidí na Nollag chuile áit, ar fhaitíos aon mhíthuiscint, a léitheoirí.

Tá tóir chomh mór sin ar na ticéid gach uile bhliain, ó chuile chearn den tír, go mba chóir duit, más mian leat ticéid a fháil, d’ainm a chur ar an liosta anois. Tosaíonn an díolachán luath go maith agus, go bhfios dom, d’fhéadfadh cinn na bliana seo a bheith díolta cheana.

Cibé scéal é, tá d’fhainic faighte agat uaim anois. Má bhíonn an t-ádh leat, b’fhéidir nár thosaigh fear na féasóige báine ag léamh a liosta fós…
.