Giota Craic?

Ó am go chéile, cloisim/léim/feicim stuif a chuireann iontas orm.

Ní hé go mbíonn ionadh orm go ndéantar an stuif sin, mar is beag rud a chuireann iontas orm na laethanta seo, ach bíonn deacracht agam meon an té a dhéanann cuid de na rudaí a dhéantar a thuiscint.

Luaigh Néidí scéal sin an valbaí cheana, mar shampla, agus chonaiceamar céard a rinne an bhean seo leis an gcat, agus cén chaoi ar chaith na daoine seo leis an bhfia. Is léir gur bhain na daoine sin sásamh de shaghas éigin as an rud a rinne siad. Ní thuigim a meon. Sin mise.

Inné, chuala mé Ryan Tubridy ag léamh, ar a chlár, píosa as páipéar nuachtáin, mír a bhain le ‘ugly' daoine ón tír seo, daoine cáiliúla, is dóigh liom. Ní raibh mé in ann theacht ar an mír ar an idirlíon, ach dar le Ryan, bhí an píosa sa ‘Sun’, más buan mo chuimhne.

Sórt baraiméadair a bhí cumtha/faighte ag an iriseoir, agus bhí aghaidheanna daoine ar leith ón tír seo curtha ar an mbaraiméadar, marcanna faighte acu, ag brath ar 'ugly or not' iad, mar a déarfá.

Bhí Rosanna Davidson agus Gráinne Seoige, mar shampla, ag leibhéal amháin den bharaiméadar, agus daoine fearacht Ryan é féin, agus Brian Cowen ag leibhéal eile, leibhéal a bhí ar an taobh eile den scála, an dtuigeann sibh. Samhlaígí féin cá raibh siad, a léitheoirí, ach ní dóigh liom go dtaitneodh na torthaí le, abair, le páistí na bhfear sin.

An smaoineamh a rith liom féin maidin inné, an bhfuil daoine chomh neamh-mhothálach sin sa lá atá inniu ann, nach dtuigeann siad gur féidir leo daoine, agus ainmhithe, a ghoineadh lena ngníomhaíocht mhístaidéarach mhístuama? Nó, an é gur cuma leo?
.

An Dúchas ag Briseadh?

Tá bean ar m’aithne agus is mó a bá le hainmhithe ná le daoine. Is fearr léi comhluadar ainmhithe mar, dar léi, ‘They would never hurt you intentionally.’

Tá sí den bharúil, nuair a chuirim ceist faoi ainmhithe a ionsaíonn daoine, go poiblí nó ina mbaile féin, abair, nach ndéanfadh ainmhí a leithéid murach go bhfuil sé ina nádúr a áit sa saol a chosaint, nó, abair, go n-airíonn sé go bhfuil sé i gcontúirt, nó, b’fhéidir, gur caitheadh go dona leis an ainmhí sin uair éigin ina shaol, go raibh sé ‘ill-treated’ ar bhealach éigin, am éigin.

Is minic ‘his bark is worse than his bite’ cloiste agam uaithi, agus thabharfadh sí barróg d’ainmhí salach, nó fiú d’ainmhí crosta, cé go seachnódh sí an duine a bheadh, abair, sotalach, drochbhéasach, nó dímheasúil ina comhluadar.

Thar na blianta, casadh daoine orm leis na tréithe thuasluaite, iad ag caitheamh, go poiblí, agus go sotalach, drochbhéasach, dímheasúil lena gcomhghleacaithe os mo chomhair. Ní deirtear a dhath leo, ach bíonn ionadh orm, mar sin féin; ionadh fearacht an ionaidh a bhíonn orm nuair a deir úinéir madra liom, mar shampla, ‘he wouldn’t hurt you’, agus an madra sin tar éis lorg a fhiacla a fhágáil i mo chóta/craiceann, abair.

Meas tú, a léitheoir, an bhfuil iompar/drochiompar duine ar chomhchéim le drochiompar/iompar ainmhí? An é nach bhfuil i ndrochiompar an duine ach rud ‘unintentional’, an rud a eascraíonn as ‘ill-treatment’ de shaghas éigin a tharla dó ina shaol féin, b’fhéidir?

Nó, an é nach bhfuil ann ach go bhfuil sé i nádúr daoine áirithe an áit ar a bhfuil siad i gceannas a chosaint go sotalach, drochbhéasach, dímheasúil, in ainneoin thionchar a ndrochiompar ar an gcomhluadar?
.

Cruthaitheacht

Ó tharla mé ag scríobh faoi ábhar cruthaitheach sa bhlagmhír dheireanach, chinn mé go roinnfinn fógra teilifíse nó dhó libh.

Gráinneog agus An Bhean Neamhspleách a thug faoi mo dheara na cinn seo thíos, agus is léir dom, ón iontas agus ón gháire a roinneamar triúr agus muid ag breathnú ar na fógraí ar youtube aréir, go bhfuil géinte a n-athar agus a máthar beo beathach sa bheirt acu.

Tá meas acu, feictear dom, agus buíochas le mo Ché, ar an meon cruthaitheach. Tuigeann siad go maith go bhfuil díolacháin táirgí i gceist leis na fógraí, ach aithníonn siad an taobh cruthaitheach den mheon a chruthaigh na fógraí sin. Ach go háirithe, baintear gáire astu nuair a bhíonn acmhainn grinn chruthaitheoir an fhógra soiléir ar an scáileán.

Aréir, thuigeamar go maith an teachtaireacht taobh thiar den fhógra seo, agus, ahem, chonaiceamar go maith an teachtaireacht taobh thiar den fhógra seo, agus bhíomar ár marú féin ag gáire nuair a chualamar buaiclíne* an chinn seo.

* Cén Ghaeilge atá ar ‘punch line’ meas tú? Fotha líne? Abairt bhuaice? Rogha na bhfoclóirí? Do rogha féin?
.

Dofhreagartha

Gach uair a chuirtear ceist ar an inneall cuardaigh, Ask Jeeves, cláraítear an cheist. Coinnítear taifead de na ceisteanna - os cionn billiún ceist curtha ar Jeeves le deich mbliana anuas - agus freagraíonn sé 16 milliún de na ceisteanna sin in aghaidh na míosa.

Le déanaí, as na billiún ceist sin a cuireadh, chuir siad liosta de na ‘unanswerables’, mar a thugann siad féin orthu, le chéile; sé sin le rá, na ceisteanna a cuireadh chuig Jeeves nárbh fhéidir leis a fhreagairt. Dar leo,

‘Jeeves prides himself on being able to answer 16 million questions a month…But even we have to admit that occasionally there is going to be a question where there is no simple answer so we're letting our users do it themselves.’

Seo chugaibh an Rogha 1O:

1 What is the meaning of life?
2 Is there a God?
3 Do blondes have more fun?
4 What is the best way to lose weight?
5 Is there anybody out there?
6 Who is the most famous person in the world?
7 What is love?
8 What is the secret to happiness?
9 Did Tony Soprano die?
10 How long will I live?

Seachas ceist ar bith eile ar an liosta sin, cuireann sé iontas orm, caithfidh mé a admháil, gur chuir an oiread sin daoine an cheist sin ag uimhir 10. Dá mbeadh Jeeves in ann an cheist sin a fhreagairt dúinn uilig, meas tú an mbeadh na ceisteanna ag uimhir 1 go 9 mar atá siad anois?

Go deimhin, an mbeadh mise ag scríobh, agus tusa ag léamh, an bhlag seo, dá mbeadh freagra na ceiste sin againn? Hmmm…

Más mian leat, is féidir leat cuidiú le Jeeves theacht ar na freagraí cuí ach cliceáil ar an gceist chuí anseo. Sé sin, má tá am le spáráil agat, ar ndóigh…
.

Big Brother

Ar fhaitíos go bhfuil aon duine agaibh, a léitheoirí, le suim agaibh sa chlár ‘Big Brother’, beidh sé ar ais ar an scáileán anocht, ar Channel 4, ag a 9 i.n.

Seo an uair dheireanach, deirtear, a bheas orainn éisteacht le muintir an tí sin, agus ní dochar é sin. Tá a rás rite ag an gclár, i mo thuairim, cé go n-admhaím gur bhreathnaigh mé air go minic thar na blianta. Mar sin féin, le blianta beaga anuas, ní raibh an tsuim chéanna agam ann.

Nuair a thosaigh sé, bhraith mé go raibh mé ag breathnú ar dhaoine dáiríre, daoine le fadhbanna/uaillmhianta/dóchais an tsaoil á mealladh agus á stiúradh chun saibhris/clú/cáil de shaghas éigin a bhaint amach ina saol. Cé nárbh iad a mianta mo mhianta féin, thuig mé go raibh daoine ann a shantaigh na nithe sin, agus chuir mé suim ina mbeathascéalta, é mar mhana agam, go minic, ‘murach grásta mo Ché…’

Ar ndóigh, tá a fhios agam gur roghnaíodh na rannpháirtithe uile le go mbeadh páirt lárnach acu sa teach, páirt a mheallfadh lucht féachana. Ní dóigh liom go ndeachaigh na léiritheoirí thar fóir ag lorg daoine ciallmhara stuama staidéaracha, cé go raibh a leithéid ann, ó am go chéile. Ceapaim.

Cibé scéal é, le blianta beaga anuas, d’airigh mé go raibh an tsoineantacht imithe, más rud gur féidir a rá go raibh soineantacht riamh ann, ar ndóigh, agus ní raibh suim agam sna beathascéalta a thuilleadh. Bíodh mé ceart nó mícheart, aisteoirí a chonaic mé ar an scáileán. Bhí an daonnacht agus an nithiúlacht ag éalú uainn de réir a chéile.

Cá bhfios dom, a léitheoirí, ach b’fhéidir gur mar sin atá...
.

Bantiománaithe

Tharla sé go raibh mé i nDoire inniu le cara liom, ar bhean í. Ise a bhí ag tiomáint, agus is gníomh é a dhéanann sí le hábaltacht, gan strus, gan stró, mar a dhéanann formhór na mban ar m’aithne.

Ach, tá mná ann agus cuireann sé ionadh orm gur éirigh leo ceadúnas tiomána a fháil ar chor ar bith, agus chonaic mé beirt acu sin inniu, in action, mar a déarfá.

Bhí mé i gcarrchlós an Foyleside, i mo shuí ar ais i gcarr mo chara, carr a pháirceáil sí ann ní ba luaithe sa lá. Bhí an áit lán go doras an t-am sin, mar sin fein d'éirigh léi spás páirceála folamh a fháil, ach ar éigean. Caithfidh mé a rá, fiú agus é deacair orainn theacht ar spás folamh, go raibh áthas orm an áit a fheiceáil chomh gnóthach sin. B’fhéidir go bhfuil an cúlú ag going forward arís.

Ar aon nós, ar fhilleadh dúinn ar an gcarr, bhí dhá spás páirceála fholmha taobh le carr s’againne, rud nach raibh ann ní ba luaithe. Bhíomar ar tí tarraingt amach, nuair a thugamar faoi deara carr ag teacht inár dtreo, carr nach raibh ag tabhairt aird dá laghad ar threo na saighead, saigheada a bhí le feiceáil go soiléir, agus saigheada a thug le fios nach raibh ach treo amháin le tiomáint, agus ní sa treo sin a bhí an carr ag dul, go deimhin.

Mar a thuigfeá, ní raibh mo chara ag iarraidh go ndéanfaí damáiste dá carr, agus níor bhog sí, ach lig sí don charr fánach a bhealach a dhéanamh tharainn, rud a rinne an bhantiománaí neamhairdiúil, agus isteach léi sa dá spás fholmha taobh linn. Sea. Sa dá spás, a léitheoirí.

Chaith sí cúig nóiméad eile ag manoeuveráil a cairr, isteach ‘s amach, suas ‘s síos, anonn ‘s anall, ach fós ní dhearna sí aon mhaith. Bhí dhá roth an chairr i spás páirceála amháin, agus an dá roth eile sa spás páirceála eile. Ar deireadh, d’éirigh sí as an drochiarracht, agus d’imigh sí léi arís, ar thóir thrí spás fholmha, is dócha.

Bhí mo chara ar tí a carr a bhogadh amach arís, nuair a chonaiceamar bantiománaí eile ag teacht inár dtreo, neamhaird iomlán á dhéanamh aici ar na saigheada bochta, go dtí gur thug sí faoi deara go raibh carr eile ag teacht lom díreach ina treo.

Ba léir dúinne gur baineadh geit aisti, mar a bheadh iontas uirthi go raibh sí as bealach, nó b’fhéidir gur cheap sí gur lá ladies first a bhí ann, agus go raibh an fearthiománaí sa charr eile iontach drochbhéasach ar fad.

Céard a rinne sí? Isteach léi sa dá spás páirceála fholmha taobh linn. Sea. Sa dá spás páirceála, a léitheoirí. Chaith sí cúig nóiméad…
.

Cougar

Ó tharla mé ag obair idir dhá ríomhaire faoi láthair, ceann le WinGléacht, agus ceann gan WinGléacht faraor, táim ag baint úsáide as an mbord sa chistin, le go mbeidh spás agam an dá ríomhaire a úsáid ag an am céanna. Bhuel, chan ag an am céanna, an dtuigeann sibh, ach tá stuif fós agam ar an seanríomhaire, agus bím ag dul ón seancheann sin go dtí an ceann nua go minic, ag athrú nó ag aistriú rudaí – anordú eagraithe atá ann, i ndáiríre.

Ó tharla mé sa chistin, tá an teilifís ag dul le mo thaobh, agus cloisim scéalta uaithi nach gcloisfinn go hiondúil, dá mbeinn istigh san oifig, áit nach bhfuil aon teilifís. Cibé scéal é, is ann a bhí mé anocht nuair a chuala mé comhrá, ar an teilifís, ar an gclár Midweek ar TV3, faoin bhfocal sin ‘Cougar’. - ‘a woman over 40 who sexually pursues younger men, typically more than eight years her junior..’ an míniú atá ar shuíomh wikipaedia, a chairde, ar fhaitíos go bhfuil duine ar bith agaibh amuigh ansin den bharúil gur cat de shaghas atá ann. Sea.

Ar aon nós, is léir domsa nach bhfuilim ar chor ar bith eolach ar chúrsaí an tsaoil, mar, i ngan fhios domsa, tá an téarma sin ‘cougar’ in úsáid le deich mbliana, dar leis an bhfear seo, Grant Barrett, fear a tháinig ar an téarma san ‘article in the Globe and Mail of Toronto which credits “cougar” to a Canadian website called Cougardate.com, which the story says was started in 1999. It is, as you have guessed, a website where older women can meet younger men.’

Bíodh sin mar atá, bhí an scéal ar Midweek, is dócha, mar gheall ar na scéalta faoi mhídhílseacht Iris bhocht (59) le leaid naoi mbliana déag d’aois, nó, b’fhéidir, mar gheall go bhfuil Madonna (51) mar a bheadh cearc ghoir na laethanta seo, más fíor, agus leaid dhá bhliain is fiche mar ‘lover’ aici. Ar aon nós, is í ceist na cougarála a bhí faoi chaibidil ar Midweek, agus d’éist mé leis an gcomhrá le hiontas, mar a dhéanfadh formhór na mban m’aois-se, mná nach bhfuil ar an eolas faoin gcougaráil seo, beag ná mór. Ceapaim.

Ag deireadh an chomhrá, d’inis an láithreoir, Colette Fitzpatrick, scéal dúinn faoin gcougar iomráiteach sin, Joan Collins, bean a dúirt, nuair a labhair daoine ar an ‘age difference’ idir í féin agus an fear a phós sí, ise 68, eisean 32 bliain níos óige ná í; dúirt Joan faoin ‘age gap’ idir í féin agus é féin: ‘if he dies, he dies…’.

Nár laga Cé í.
.

Focail liom, focail leat.

Is maith liom focail. Is mór an mhaith é sin. Tá siad chuile áit. Rámhaille ag réabadh istigh i mo chloigeann, mise i gcomhluadar na bhfocal.

B’fhéidir go gceapfaidh sibhse go bhfuilimse rud beag craiceáilte, ach tugaim rudaí faoi deara i bhfocail, ó am go chéile, nach bhfeicfeadh daoine eile, seans. Nuair a tharlaíonn sé go dtugaim rud faoi deara i bhfocal, rud nach mbaineann le gramadach ná le comhréir ná a dhath mar sin, is féidir leis iontas nó alltacht a chur orm, ag brath ar an rud a tharraing m’aire, an dtuigeann sibh.

Mar shampla, tá an focal ‘uasal’ millte orm ó thug mé faoi deara an focal ‘asal’ sáite istigh ann. Focal uasal a bhíodh ann domsa, tráth den saol, ach ní fheicim ach ‘asal’ ag breathnú amach orm nuair a fheicim é anois. Millte orm, atá sé.

Bígí ag gáire más mian libh, ach bíodh a fhios agaibh go bhfaca mé an focal ‘ifreann’ in ‘Aifreann’ chomh maith céanna, agus nílim róchinnte nach diamhaslú de shaghas éigin atá déanta agam ó rinne mé é sin. Ní cúis gháire é sin ar chor ar bith, mar d’fhéadfaí an dlí a chur orm, agus gan locht agam air! Ní d’aon turas a dhéanaim é, an dtuigeann sibh. Ní tallann é, deirtear liom, ach teagmhas de shaghas éigin, nach bhfuil nádúrtha, deirtear. Go bhfóire Cé orm!

Seachain iad, a deir tú! Seachain na focail! Tá sé deacair iad a sheachaint. Tá focail chuile áit. Fiú dá mbeadh duine ag iarraidh iad a sheachaint, cén chaoi a ndéanfá é sin? D’fhéadfá do bhéal a dhúnadh agus ní bheadh na focail in ann éalú. Ach chloisfeá iad ó bhéal daoine eile, nach gcloisfeá? Ócé, d’fhéadfá do lámha a chur ar do chluasa agus ní fhéadfá na focail a chloisteáil ansin. Ach céard faoi na focail sin atá scríofa chuile áit? Céard? D’fhéadfá do shúile a dhúnadh, freisin. Ócé.

Fan go bhfeice mé anois. Tá tú i do sheasamh ansin, do bhéal dúnta, do lámha ar do chluasa, do shúile dúnta agat. An bhfuil na focail imithe? Tá siad ann fós, nach bhfuil! Tá siad istigh i do chloigeann, iad ag réabadh leo, ag caint leat i gcónaí. Ní féidir leat é sin a shéanadh.

Sea. Tá tú díreach cosúil liomsa. An gceapann tú go bhfuil mise craiceáilte anois…
.

Cuilteanna Breaca

Níl a dhath ar eolas agamsa faoin dóigh le dhá phíosa éadach a fhuáil le chéile, agus ní duine mé a mbíonn snáth ná snáthaid faoi mo mhéara agam riamh, ach amháin nuair a bhíonn gá iontach géar leis, sé sin, in am na práinne amháin. Ní bua é a thug mé liom ó mo mháthair, agus ní bua é a tháinig trí na géinte chuig mo pháistí ach an oiread. Dá bhrí sin, is mór an mhaith go bhfuil éadaí chomh saor agus atá siad sá lá atá inniu ann.

Níl cuilteanna breaca chomh saor sin, ach tá siad go hálainn ar fad. Fuair mé ceann mar bhronntanas ó chara liom, ceann a rinne sí féin, agus tá sí ina luí linn ar an leaba chuile oíche. An chuilt, chan mo chara. Ar aon nós, mar gheall gur mór liom na cuilteanna breaca, agus mar gheall go bhfuil meas agam ar inniúlacht agus ábaltacht an eagarthóra, bean atá i mbun a comhlachta féin, The Fennel Shed, bhí mé ag lainseáil an Irish Quilt & Craft Magazine inné i mBun Cranncha. Bhí Quilt Jamboree ar siúl, agus rinne siad lainseáil áitiúil ar an iris ann, cé go bhfuil sí ar an bhfód le bliain anuas, nó mar sin.

Cibé scéal é, is cuma an bhfuil nó nach bhfuil suim agat sna cuilteanna breaca, ní fhéadfá ach a bheith ag déanamh iontais inné, agus ag ooháil agus ag aaháil, agus a bheith iomlán faoi dhraíocht ag na patrúin agus ag na dathanna éagsúla a bhí sna cuilteanna breaca uile a bhí á dtaispeáint ag an aonach. Beatha súl agus anama a bhí ann, agus tá meas thar cuimse agam do na daoine atá in ann a leithéid d’áilleacht a mhúnlú as píosaí d’éadach.

Anois, dá mbeadh an rialtas seo againne in ann ár ngeilleagar féin a mhúnlú leis an éifeacht chéanna, leis an gcruinneas céanna, agus leis an díograis chéanna…

Go n-éirí go geal le Gaye, agus lena comhpháirtithe, leis an tionscadal seo.
.

Muc sa Teach

Bíonn An Pluiméir anseo ó am go chéile agus tugann sé daoine leis isteach sa teach nua, custaiméirí nó cliaint ionchasacha, le go bhfeice siad an dá chóras téimh lárnaigh atá againn i gCeann Scríbe. Bíonn sé ag plé le chuile chineál córais ach is iad an córas geoiteirmeach agus an córas téamh gréine atá curtha isteach aige i dteach s’againne.

Thug mé faoi deara, go háirithe nuair a bhíonn lánúin ann, nó fear agus bean in éineacht más fearr leat an leagan sin, go mbíonn na fir ag éisteacht go géar le gach focal ó bhéal An Phluiméara, a n-aire agus a súile dírithe go hiomlán ar an gcóras téite agus a mhodh oibre. Bíonn na mná ag éisteacht freisin, gach uile fhocal á chloisteáil acu, an modh oibre á fheiceáil acu, ach an teach iomlán agus a bhfuil ann a shú isteach trína súile aici ag an am céanna.

Ní chuireann sé sin isteach ná amach orm, mar go bhfuil a fhios agam go bhfuil mná, go hiondúil, ildánach agus ilfheidhmeannach agus go bhfuil an inniúlacht sin acu, bail ó Ché orthu, a n-aird a dhíriú ar mhíle rud ag an am céanna. Ócé, tá sé sin rud beag áibhéalach, ach tuigeann sibh céard atá i gceist agam, a léitheoirí cliste. Tá a fhios agam nach bhfuil suim dá laghad ag na fir in aon rud eile sa teach ach sa chóras téite, ach tá a fhios agam go mbeadh an bhean atá in éineacht leis istigh i ngach uile sheomra, cófra, tarraiceán agus prios sa teach, le go bhfeicfeadh sí cén modh oibre atá acu, agus agamsa, dá bhfaigheadh sí cead. Tá a fhios agam é sin mar gur bean mise mé féin, an dtuigeann sibh.

Agus cén chaoi, más bean mé, a bhfuil a fhios agam faoi mheon na bhfear a thagann isteach i mo theach? Inseoidh mé é sin duit anois, a léitheoir. Tá a fhios agam é sin mar go bhfuil muc sa teach agam. Sea, muc. Ach ní hé an mhuc mar a thuigeann tusa an focal ‘muc’ atá i gceist agam ar chor ar bith, ach an rud sin ar a bhfuil an leasainm ‘muc’, agus a chuirtear i slograch an doirtil sa chistin; an gléas diúscartha dramhaíola a itheann fuíoll torthaí agus bia, málaí tae, blaoscáin srl., a dhéanann brúitín dóibh, agus a thugann leis iad cibé áit a dtéann gnáthuisce an doirtil. Níl garraí againn, sula dtosóidh aon ghníomhach múirín do mo cháineadh!

Nuair a bhíonn cuairteoirí againn, taispeánaim timpeall an tí iad. Bíonn siad ag ooháil agus ag aaháil, fir agus mná d’aon ghuth maidir le háilleacht gach seomra, tá súil agam, go dtí go dtagaimid chomh fada leis an muc sa chistin. Is anseo a dhealaítear na fir ó na mná, maidir lena meon ar aon nós. Agus mé á gcur in aithne don mhuc, faighim greim ar mhála tae úsáidte, cuirim isteach i mbéal na muice é, cuirim an sconna ar siúl, brúim cnaipe agus, hey presto, tá an mála tae imithe leis síos sa slograch.

“Gosh, that is very useful!” a déarfaidh an bhean, agus í réidh le bogadh ar aghaidh go dtí an chéad iontas nua eile. Ach chan an fear. “Go on, can I have a go?” a déarfaidh sé, agus a shúile ag lonradh le háthas naíonda, mar a bheadh páiste ann atá tar éis bréagán nua a aimsiú. Agus fanann sé ansin leis an muc, é ag spraoi leis, gach rud atá in aice láimhe á chaitheamh isteach aige i mbéal na muice, agus é ag brú cnaipí ar a sháimhín só.

Ní gá a thuilleadh a rá. Tuigeann sibh an difríocht eadrainn anois, a léitheoirí. Tá mná ciallmhar. Tá fir ‘mucánta’.
.

Súile chun Spéire

Is iomaí uair a chaithim mo shúile chun spéire nuair a chloisim rudaí a chuireann iontas, nó fiú déistin, orm. Fanann na súile sin thuas ansin, agus mo chluasa mar chomhluadar acu, agus bíonn siad ag déanamh iontais don mhéid a fheiceann siad, agus a chloiseann siad, ón stáitse sin. Is minic go gcastar fearg, brón, fuarchúis, alltacht agus meascán mearaí eile de mhothúcháin orthu agus iad thuas ar an stáitse sin. Faraor, is minic ceann nó dhó de na mothúcháin sin ag teacht anuas i dteannta mo shúile, agus sin mar ar tharla an tseachtain seo.

Chuala mé cúpla clár ar an raidió a chuir mo shúile ar rith chun spéire arís. Mar ar tharla sé, bhí siad san áireamh ag Ruth Buchanan ar Playback ar maidin inniu, agus is fiú éisteacht leis na píosaí sin, atá le fáil ag an Playback Podcast ag http://www.rte.ie/radio1/podcast/podcast_playback.xml.

Is clár 57 nóiméad atá ann, ach is féidir na cinn a chuir mo shúile sa siúl a fháil idir 44.28 – 47-55 (Paddy O’Gorman ar an O’Malley Estate i Luimneach ar ‘Today with Myles Dungan’, Dé hAoine) agus idir 47.59 – 52.16 (Damien O’Reilly ar ‘Liveline’, Déardaoin).

Théis an méid sin a bheith déanta agat, má bhíonn na focail ‘cic sa tóin!’, nó ‘go bhfóire Dia orainn!’ ar bharr do theanga agat, tuigfidh mé do chás.

Ryanair – Géar ar Gheir!

Tá mé rud beag ramhar. Is maith atá a fhios agam é. Cloch go leith sa bhreis mar chomhluadar liom chuile áit a dtéim. An diabhal rud. Agus tá a fhios agam go rómhaith cé as ar tháinig sé. An diabhal rud. Ach, orm féin an locht, agus is maith atá a fhios agam é.

Mar sin, chuir sé iontas orm, agus mé ag éisteacht leis an nuacht ar an teilifís inné, urlabhraí pháirtí éigin (ní cuimhin liom cén páirtí ná cén stáisiún) agus í ag maíomh gur ‘discrimination’ a bheadh ann dá mbeadh Ryanair Géar ar Gheir mar, agus seo go díreach mar a dúirt sí é más buan mo chuimhne, “they can’t help being fat!”.

Mar sin, a léitheoir, an chéad uair eile a chuirfear i mo leith go bhfuilim ramhar, beidh mé ag glaoch ar mo dhlíodóir, nó ar mo dhochtúir b’fhéidir…

Dóchas

Má tá drochghiúmar ort inniu, agus mura miste leat na cláir réalacha, caith súil ar http://www.youtube.com/watch?v=7gHvATmUsSg&feature=related agus ar http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY am éigin. Níor chóir go ndéanfaidh siad aon dochar duit, agus b’fhéidir go ndéanfaidh siad maitheas duit.

Is maith liom féin na cláir seo, agus bíonn deacracht ag daoine ar m’aithne leis sin go minic. Ní hé go gcaithfidh mé chuile chlár acu a fheiceáil, agus go minic ní fheicim iad ar chor ar bith, ach ní chasfainn as an teilifís dá mbeadh ceann acu ar siúl. Agus tá fáth leis sin. Sna cláir seo, feicfimid an meon atá ag daoine áirithe; na brionglóidí agus an dóchas atá acu i leith an tsaoil, bíodh na brionglóidí sin ciallmhar nó ná bíodh. Is cuma. An rud atá ciallmhar i mo shaolsa, ní dhéanfaidh sé ciall do dhaoine eile b'fhéidir, agus is mar sin atá, agus a bheas go brách is dócha.

Is cuimhin liom go maith an oíche a bhfaca mé Jade Goody ar Big Brother den chéad uair. Chonaic mé dumb blonde, mar a deirtear, agus níor chuir sé iontas ar bith orm nuair a bhain sí a héadaí di os comhair an domhain mhóir. Ach ní raibh tuiscint ar bith agam ar chúlra na mná seo, agus dá mbeadh, ní bheinn leath chomh cliste le mo thuairim. Tuilleadh faoin ábhar seo ar ball.